O Vakit

Aylardan kasım, yüreğinde serin bir rüzgâr. Boynunda bir zamanlar yüzüğünün asılı olduğu kolye…

avatar
29 Ocak 2017
6 Paylaşım 863 Okunma

Saat 17.20. Sadece 10 dakika yetebilirdi belki her şeyin değişebilmesi için. Bir valiz vardı adamın elinde. Bir kaç parça eşya, okunmuş kitap, en sevdiği kazağı. Zaten sahiplenmeyi sevmezdi hiçbir şeyi. Az yer kaplardı hayatta, derin acılar bırakırdı. Kadın karşısındaydı. Dokunsa ağlayacak. Gözlerini kaçırdı, arada saatine bakıyordu. Cebinde köstekli bir saati, ayağında krem rengi keten pantolonu. Son 8 dakika…

Kadın ellerini sımsıkı tutuyordu. Sanki kendi kendine teselli verir gibi. Esen rüzgâr çelimsiz saçlarını savuruyordu. Bir şeyler söylemek istedi ama yapamadı. Yapmazdı da. Aylardan kasım, yüreğinde serin bir rüzgâr. Boynunda bir zamanlar yüzüğünün asılı olduğu kolye. Son 6 dakika…

Bir sokak müzisyeni bir şeyler mırıldanıyor. “Şarkıyı duyuyor musun?” dedi adam. İlk kez duymuyordu bu şarkıyı, kadın. Daha önce birisi gözlerinin içine bakarak söylemişti. Şimdiyse gözlerinin içine bakarak veda ediyordu. “Ya sen?”, dedi kadın. “Yüreğimdeki haykırışı duyabiliyor musun?” Elinde sımsıkı tuttuğu mendili, saçında adamın hediye ettiği saç tokası. Son 4 dakika…

Hafiften yağmur çiselemeye başladı. Fazla inatçıydı, kasım yağmuruydu bu. Zoraki de olsa birkaç laf söylemesinin gerektiğini düşündü adam. “Vedalar yeni başlangıçlar içindir. Yeni bir sayfa aç kendine. Hoşça kal” Kravatını çekiştirmeye başladı. Üstünde siyah kaşe montu, cebinde 17.30 trenine tek kişilik bilet. Son 2 dakika…

“Her vedanın sonunda bir kavuşma umudu vardır. Ama bu bir intihar. Çünkü sen giderken kendinle birlikte bizi de öldürüyorsun. Sana gitme diyemem, ama gel de demiyorum” cevap vermedi adam sustu. O gidiyordu ve son sözleri koca bir sessizlikti. Kim bilir belki onu son kez görüşüydü. Son kez içine çekişiydi kokusunu. Keskin bir siren sesi böldü sessizliği. Sonra rahatsız edici rayların sesi… Veda vaktiydi adamın. Az eşyalı bir valizi, yeni sayfalara bile sığdıramayacağı hayalleri vardı. Göz ucuyla baktı kadına. Fötr şapkasını taktı ve gitti. Bir daha da arkasına bakmadı. Kaldı kadın. Hoşça-kalamadı belki ama yalnızca-kaldı. Derin bir nefes aldı. Kaç saniye bırakmadı? Aylardan 12 kasım. Kadının mavi elbisesi, titrek elleri, göründüğünden çok fazla kırılgan bir kalbi. Vakit, yalnızlık vakti…

İlginizi çekebilir

Zaharya (- 1740?) (Mir Cemil)
Müzik
21 paylaşım1,103 okundu
Müzik
21 paylaşım1,103 okundu

Zaharya (- 1740?) (Mir Cemil)

Mücella Yazan - Oca 01, 2018

Itri musikimizin Süleymaniye’si ise, Zaharya da Sultanahmet’idir. Yahya Kemal 18. yüzyılın başında ulus-devlet dönemi başlarken çokuluslu bir imparatorluk olan Osmanlı…

Gün
Etkinlikler, Kitâbiyat
3 paylaşım973 okundu
Etkinlikler, Kitâbiyat
3 paylaşım973 okundu

Gün

Erhan - Kas 02, 2017

Vakit geldi. Ben mekâna biraz geç intikal ettiğimden sadece arka sıralarda yer kalmış olduğunu gördüm. İşime gelir. Oturdum ve üzerine almak istediğim kitapları yazdığım not defterimi çantamdan çıkardım.

Bir Düğümün Arefesinde
Hikâyat
0 paylaşım761 okundu
Hikâyat
0 paylaşım761 okundu

Bir Düğümün Arefesinde

Hayat Can - Eyl 04, 2017

Bölünmüşlüğün verdiği ıstırapla televizyonu açtım. Rağbet görmediğini tahmin ettiğim tahmin ettiğim bir kanalın bozuk yayını odanın içerisine Malena'nin sessiz haykırışlarını yayiyordu.

Yorum Yaz

Your email address will not be published.